jeevan-works-logo
booked.net
தமிழ் சுவடிகள்: உண்மையும் நமது கடமையும் [பாகம் 2]

பொதுவாக ஓலைச்சுவடிகளில் எழுதும் எழுத்துக்களில் ஒற்று எழுத்துக்களில்  (மெய் எழுத்துக்கள்) பெரும்பாலும் மேலே புள்ளி இடப்படுவதில்லை. ‘தமிழன்பன்’ என்ற வார்த்தை ‘தமிழனபன’ என்றே எழுதப்பட்டிருக்கும். புள்ளி வைக்கும் போது ஓலையில் சேதம் ஏற்படும் என்பதால் ஒற்று இன்றி எழுதப்பட்டிருக்கலாம் என்று சில அறிஞர்கள் இதற்கு காரணம் கற்பித்தாலும், இவ்வாறு எழுதப்படுதலுக்கு வேறு காரணங்களும் இருக்கலாம் என்பதே உண்மை. சுவடி எழுத்துக்களில் பெரும்பாலும் நெடில் குறில் வேறுபாடு இல்லாதிருக்கும். உதாரணமாக – ‘வேனிற்காலம்’ என்பது ‘வெனிற்காலம்’ என்றிருக்கும். மேலும், ‘ர’கரம் பெரும்பாலும் துணைக்காலாக மட்டுமே ‘ா’ குறிப்பிடப்பட்டிருக்கும். அதவது – ‘கேரளம்’ என்பது ‘கோளம்’ என்று எழுதப்பட்டிருக்கும். அனைத்து ஓலைச்சுவடிகளும் இப்படியே எழுதப்பட்டிருக்கும் என்றில்லை. பெரும்பாலான சுவடிகள் இவ்வாறே எழுதப்பட்டிருக்கும். ஆகையால், சுவடியைப் படிக்கும் போது இந்த சாத்தியங்களை கவனத்தில் கொண்டு பார்க்கும்போது அச்சுவடியின் முழுமையான கருத்தை பிழையின்றி நம்மால் கிரகிக்க முடியும். காலத்தால் முற்பட்ட சுவடிகள் படிப்பதற்கு கடினமாகவும், பிற்பட்ட சுவடிகள் சற்றே எளிமையாகவும் உள்ளன.

ஒரு ஓலைச்சுவடி என்பது அதிகபட்சம் 300 வருடங்கள் மட்டுமே தாக்குபிடிக்கக்கூடியது. முறையான பராமரிப்பின் மூலம் இதன் ஆயுளை சில வருடங்கள் அதிகரிக்கலாம். ஆனால், காலாகாலத்திற்கும் காப்பாற்றி வைத்திருக்க முடியாது. காகிதம் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட பிறகு, சில ஆர்வலர்கள் சுவடிகளில் உள்ளவற்றை தாள்களுக்கு பெயர்த்து எழுதினர். இவை ‘தாள் சுவடிகள்’ எனப்படுகின்றன. இத்தகைய தாள் சுவடிகளும் ஏராளமான எண்ணிக்கையில் நம்மிடம் உள்ளன். இந்த தாள் சுவடிகளும் நாள்பட மங்கி, ஓரங்கள் சிதைந்து காணப்படுகின்றன. உண்மையில், ஓலைச்சுவடிகளைவிட இந்த தாள் சுவடிகளுக்கு ஆயுள் குறைவுதான். இப்படி தாள் சுவடிகளில் பெயர்த்து எழுதியவர்களுக்கு என்ன நோக்கம் அல்லது நம்பிக்கை இருந்திருக்கும் என்று நினைக்கிறீர்கள்? சுவடிகளில் இருக்கும் கருத்தை அடுத்த தலைமுறைக்கு கடத்துவது மட்டுமே நோக்கம், இல்லையா! வரும் காலங்களில் யாரேனும் ஒருவர் இவற்றை அழியாத ஊடகத்திற்கு மாற்றி விடுவர் அல்லது இவற்றை எடுத்துப் பயன்படுத்துவர் என்ற நம்பிக்கையோடு, எந்த பிரதிபலனும் இன்றி இந்த சேவையை செய்துள்ளனர். ஒரு சில சுவடிகளை  தாள் சுவடியாக பெயர்த்து எழுத மாதக்கணக்கில் ஆகியிருக்கிறது.

முழுமையாக கிடைக்கப்பெற்ற சுவடிகளைக் கொண்டுதான் தமிழின்  மொழி, கலை மற்றும் கலாச்சார வரலாறு நமக்கு தெரியவருகிறது. ஆனால், நமக்கு கிடைக்காமல் அழிக்கப்பட்ட சுவடிகள் எத்தனை ஆயிரம் தெரியுமா? மன்னர்கள் படையெடுத்து வெற்றி கொண்டால் அவர்கள் முதலில் அழிப்பது அந்நாட்டி சுவடிகளைத்தான். ஒரு மன்னன் தான் வெற்றி கொண்ட நாட்டிலிருந்து பெற்ற சுவடிகளைக் கொண்டு இருநூறு நாட்களுக்கு அவனது குதிரைப்படைக்கு வெந்நீர் வைத்தானாம்! இது போதாதென்று நம்மவர்களும் தங்கள் பங்குக்கு அழிப்பு வேலையை செவ்வனே செய்துள்ளனர். ஒருவர் இறந்து விட்டால், அவர் படித்த மற்றும் எழுதிய ஓலைச்சுவடிகளை அவரோடே வைத்து எரிப்பது அல்லது புதைப்பது என்பதை வழக்கமாக வைத்திருந்திருக்கின்றனர். மேலும், போகிப்பண்டிகைகளின் போது மூட்டை மூட்டையாக முன்னோர்களது சுவடிகள் சாம்பலாக்கப்பட்டிருக்கின்றன. சுவடிகளைக் தெப்பம் போல ஒன்றாகக் கட்டி அலங்கரித்து ஆற்றில் விடும் பழக்கமும் இருந்திருக்கிறது. இவை அனைத்திற்கும் தப்பித்து எஞ்சியதே இப்பொழுது இருக்கும் இலக்கிய, இலக்கண, சமய, சோதிட, மருத்துவ களஞ்சியம் ஆகும். 

தொடரும்..


இவண்

இப்படிக்கு

நீலகண்டன் நாகராஜன்